UA-76003667-1
Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ (ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ (ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

ΣΚΕΨΕΙΣ / ΤΕΥΧΟΣ 6 {in fact free press}

 

Με το παρακάτω αρθρίδιο ζητώ να εξεταστεί η θέσπιση νόμου που να απαγορεύει την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος και γενικότερα των ναζιστικών εγκλημάτων. Παρότι πρόκειται για περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης, πιστεύω ότι η έλλειψη τέτοιας ρύθμισης αποτελεί νομικό κενό κι ότι αυτό το κενό τροφοδοτεί εγκληματικές ιδεολογίες και βάρβαρες πράξεις.

Ανιστόρητος και απληροφόρητος μπορεί να είναι ο κάθε πολίτης: το κοινωνικό πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που το ιστορικό ψέμα χρησιμοποιείται με σκοπό την πολιτική βία. Πράγματι, αν εφαρμοστούν απαγορεύσεις σχετικές με την πρόσληψη και διάδοση της ιστορίας, τίθενται ηθικά ζητήματα και υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης: πολλοί άνθρωποι αγνοούν ή αρνούνται ποικίλες φρικαλεότητες –όπως, για παράδειγμα, τη σταλινική τρομοκρατία ή την κτηνωδία των Ρώσων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είναι δυνατό να «απαγορευτεί» η άγνοια και η άρνηση, όπως δεν είναι δυνατό να απαγορευτούν οι φυλετικές, θρησκευτικές και εθνοτικές έχθρες. Είναι όμως δυνατό να απαγορευτεί μια συγκεκριμένη άρνηση, η άρνηση του Ολοκαυτώματος, που χρησιμοποιείται σήμερα για να αναθεωρηθεί η εικόνα του ναζισμού και να δημιουργηθεί το κατάλληλο έδαφος για στρατολογήσεις σε φιλοναζιστικές οργανώσεις. Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε, μεταξύ άλλων, σοβαρό πρόβλημα ιστορικής γνώσης και εθνικής ταυτότητας: παρατηρούνται υψηλά ποσοστά αντισημιτισμού (δεξιού και αριστερού) και σαφής τάση προς τη βία, ενώ το ΚΚΕ εμφανίζεται ως το μοναδικό σταλινικό κόμμα στην Ευρώπη που θαυμάζει το καθεστώς της Βόρειας Κορέας. Επιπλέον, μια οργάνωση με ναζιστικές και φασιστικές συμπάθειες και παραβατική συμπεριφορά εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο μολονότι δεν πιστεύει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Υπό αυτές τις συνθήκες μού φαίνεται απαραίτητη η ρύθμιση περί «άρνησης του Ολοκαυτώματος» και ο χαρακτηρισμός πολλών σημερινών εκδηλώσεων ως «εκτός νόμου».

Ως άρνηση του Ολοκαυτώματος νοείται η πεποίθηση ότι η μαζική εξόντωση Εβραίων, τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων και ατόμων με νοητική υστέρηση δεν συνέβη ποτέ. Διατυπώνονται ισχυρισμοί ότι οι ναζί δεν αφάνισαν έξι εκατομμύρια Εβραίους αλλά “πολύ λιγότερους” κι ότι οι θάνατοι αυτοί ήταν παράπλευρη απώλεια του πολέμου – όσο για τους θαλάμους αερίων θεωρούνται μύθος. Η ανιστόρητη αυτή στάση, που στηρίζεται σε προκαταλήψεις και εθελοτυφλία, είναι πολιτικά απαράδεκτη 1) διότι υπονοεί ότι οι Εβραίοι έστησαν ένα κολοσσιαίο παραμύθι για να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς τους (το αν πράγματι χρησιμοποιούν το Ολοκαύτωμα γι’ αυτούς τους “σκοπούς” δεν αναιρεί την ηθική ευθύνη των ναζί) και 2) διότι ταυτίζεται σήμερα με τον δεξιό εξτρεμισμό ο οποίος θα έπρεπε να είναι κολάσιμος, όπως εξάλλου και ο αριστερός εξτρεμισμός. Παραλλήλως, υπάρχουν ομάδες και άτομα που, ενώ δέχονται το Ολοκαύτωμα ως γεγονός, προσπαθούν να το αποσιωπήσουν (“ας το πάρει το ποτάμι της λήθης!”) ή να το αιτιολογήσουν, κυρίως επειδή αντιτίθενται στην ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ και στην πολιτική του στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα που δεν ισοσταθμίζονται. Και παρ’ όλ’ αυτά, εξήντα χρόνια μετά το ναζιστικό καθεστώς και τις δίκες της Νυρεμβέργης, τίθενται ακόμα σε “συζήτηση” εγκληματικά γεγονότα με γνώμονα μια μακάβρια αριθμητική: ποιος δολοφόνησε περισσότερους; Ο Χίτλερ; Ο Στάλιν; Η CIA; Απλούστατα, δεν πρέπει να επιτρέπεται “συζήτηση”: ορισμένα θέματα δεν είναι ανοιχτά· έχουν κριθεί από την ιστορία κι από τον πολιτισμό.

Οποιοσδήποτε πρέπει να είναι ελεύθερος είναι να πει «Οι Εβραίοι έχουν γαμψή μύτη» ή «Οι τσιφούτηδες είναι τσιγκούνηδες» -δηλαδή να επαναλάβει στερεότυπα- δεν πρέπει όμως να είναι ελεύθερος να υποστηρίξει ότι «Σωστά έπραξε ο Χίτλερ». Ομοίως, οποιοσδήποτε πρέπει να είναι ελεύθερος να πει «Οι Άραβες είναι…» «Οι Άραβες μού φαίνονται…», αλλά δεν πρέπει να μπορεί να υποστηρίξει οποιαδήποτε παρελθούσα, σημερινή ή μελλοντική εξόντωση των Αράβων. Η εκδήλωση προτιμήσεων είναι νόμιμη, η απειλή για βίαιες πράξεις δεν πρέπει να είναι νόμιμη.

Οι αναθεωρητές που εμφανίστηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προέβησαν στην παράλογη εξίσωση κατά την οποία οι ωμότητες των Συμμάχων εκμηδένιζαν τις ωμότητες των Γερμανών. Αλλά, ο βομβαρδισμός της Δρέσδης και η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα δεν ισοφαρίζουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης: είναι γελοίο να εμπλέκεται κανείς σε τέτοια διαμάχη. Παρ’ όλ’ αυτά, στην Ελλάδα των εθνικοσοσιαλιστών και σοσιαλφασιστών γίνεται ακόμα λόγος για τους “απατεώνες των κρεματορίων” και για “υπερβολές” που εξακοντίζονται εναντίον των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ού αιώνα.

Είναι αλήθεια ότι, σε μερικές χώρες, οι ακτιβιστές υπεραμύνθηκαν του ανθρώπινου δικαιώματος να λέει ο καθένας ό,τι του κατεβαίνει. Δεν είμαι από αυτούς τους ακτιβιστές: πιστεύω στα κοινωνικά όρια που επανορθώνουν τις υπερβάσεις των ατομικών ορίων. Έτσι, επιμένω ότι η ελευθερία έκφρασης εξτρεμιστικών ιδεών καταλήγει στη νομιμοποίηση εξτρεμιστικών πράξεων, δηλαδή στη διασπορά ρατσιστικού και ταξικού μίσους. Το να μην επιθυμεί ο Έλληνας πολίτης ξένους μετανάστες, επιθετικούς από θρησκευτική και πολιτιστική άποψη, ή επιρρεπείς στην εγκληματικότητα, βρίσκεται στο πλαίσιο της νομιμότητας· το να επιθυμεί την εξόντωσή τους βρίσκεται εκτός αυτού του πλαισίου.

Στην Γαλλία η άρνηση του Ολοκαυτώματος αναφέρεται, από το 1990, ως “αρνητισμός” (négationnisme) και ταυτίζεται με τη λεγόμενη συνωμοσιολογική ιουδαιοφοβία που χαρακτηρίζει ακροδεξιούς και ακροαριστερούς. Για παράδειγμα, ο γνωστός Γάλλος διανοούμενος Ροζέ Γκαροντί, ο οποίος, αν και αντισταλινικός, πρόσκειτο στο κομμουνιστικό κόμμα, στη συνέχεια τρελάθηκε ακόμη περισσότερο, ασπάστηκε το Ισλάμ και, το 1996 έγραψε το βιβλίο “Οι θεμελιώδεις μύθοι της ισραηλινής πολιτικής” όπου αρνείτο το Ολοκαύτωμα. Εξάλλου, την άρνηση του Ολοκαυτώματος έχει υποστηρίξει κατ’ επανάληψη μέρος του αραβικού κόσμου: ο Σύριος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ δήλωσε ότι δεν έχει “καμιά ένδειξη για το πόσοι Εβραίοι εξοντώθηκαν ούτε για τις μεθόδους εξόντωσής τους” ενώ ο ηγέτης της Χεζμπολλάχ Χασάν Νασράλλα δήλωσε ότι “Οι Εβραίοι εφηύραν τον μύθο του Ολοκαυτώματος”.

Προτείνω λοιπόν να μελετηθεί ο νόμος όπως έχει εφαρμοστεί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες: στη Γαλλία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία και ιδιαίτερα στην Τσεχία όπου αδίκημα αποτελεί όχι μόνον η άρνηση του Ολοκαυτώματος αλλά και η άρνηση “διάπραξης ωμοτήτων από κομμουνιστικά καθεστώτα”. Αυτό μού φαίνεται ακόμα δικαιότερο.

^^ σκίτσο+DAN PERJOVSCHI

About the Author

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥΗ Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική και Γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. Στην ΕΗESS, στο Παρίσι, έκανε διδακτορικές σπουδές στην Αμερικανική ιστορία και ειδικεύτηκε στον Ψυχρό Πόλεμο. Συνέχισε τη διδακτορική έρευνα στη Νέα Υόρκη στο Τμήμα Μητροπολιτικών Σπουδών του NYU. Το 2009-2013 έκανε post-doc στο τμήμα Ρωσικών Σπουδών της EHESS. To μυθιστόρημα της “Σπάνιες γαίες” θα κυκλοφορήσει την 1η Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

View all posts by ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.